VOOR DE VUIST WEG GELEEFD….

Al voorbereidend op mijn 18e hoofdstuk hoorde ik het bericht van overlijden van Willem Duys. Direct gingen mijn gedachten terug naar die gure novemberdag in 1987 toen wij met het van Gemerens Familiekoor per touringcar naar ‘HOTEL ORANJE’ in Noordwijk reden om daar op te treden in het programma “Voor de vuist weg” van Willem Duys. Om mij bij de actualiteit aan te passen vind ik het daarom juist nu het moment om in een speciale aflevering ‘mijn souvenir’ uit die tijd op te tekenen en wil graag stilstaan bij de impact die het optreden in ‘De Vuist’ had voor ons koor. Deze legendarische televisiefiguur vestigde zijn naam reeds in de jaren ‘60 als Willem-O-Duys…! Willem zijn manier van ‘bezig zijn’ heeft mij altijd erg aangesproken. Waarom…? Voornamelijk zijn bedenken van dingen die ‘niet normaal’ zijn! Maar dan wel leuke, spectaculaire en niet alledaagse dingen. En die hebben wij in het bestaan van ons koor heel veel meegemaakt. Voorbeelden hiervan zijn er volop, te beginnen bij het maken van geluidsproducties, specials, tv optredens en het geven van concerten. Voorts crossend met de touringcar door Nederland en Europa, vliegend met een boeing 737 naar Canada, zeilend in Amsterdam op het IJ met Henk de Velde en last but not least het optreden met Tom Parker voor 12.000 man in de jaarbeurs in Utrecht, om maar een paar ‘hoogtepunten’ te noemen. Willem was zeer muzikaal en een ‘eeuwig optimist’, overtuigd van het slagen van hetgeen hij bedacht! Hij lag nooit ergens wakker van, getuigde zijn dochter en hij was familieman bij uitstek! Wij waren allebei Leeuw en ‘verdienden’ beide een lintje… Vandaar!

HOE KWAMEN WE IN DE VUIST?

In september ’87 hoorde ik dat Willem Duys een ‘comeback’ aankondigde met een achttal nieuwe afleveringen van De Vuist. Ik stuurde ‘brutaalweg’ een brief naar de AVRO met een krantenartikel over het uitkomen van onze kerstplaat en enige tijd later werd ik gebeld door Noortje Kandt van de redactie met de vraag of ik een demobandje van de plaat wilde opsturen. Nog dezelfde dag ging dit bandje de deur uit en een aantal dagen later kwam de uitnodiging om in de Vuist “De Kerstmedley” te komen zingen. Sensatie alom… Aldus vertrokken wij op de 23e november naar HOTEL ORANJE voor de live uizending van de Vuist. Eigenlijk overbodig te zeggen wat een feest het was voor onze zangclub om al repeterend met de bus naar Noordwijk te rijden! En… gehaald en gebracht door Beuk…!

Daar aangekomen ontbrak het ons aan niets. De sfeer was er opperbest. In een zeer ontspannen voorgesprek vroeg Willem bijz

onderheden over het koor. Duys: “Eigenlijk mogen wij geen reclame maken voor de plaat maar ik zal kijken wat ik tijdens de uitzending kan doen”! Verder maakte hij er ons op attent dat, gezien de vele onderwerpen in de uitzending, de tijd ontbrak voor een interview maar hij beloofde wel een introductie “waarin hij aan het Nederlandse publiek de bijzonderheid van koor en plaat zou verkondigen…” Deze belofte maakte hij helemaal waar. Hij hield, tegen de toen geldende regel in, zelfs de kerstplaat seconden lang in beeld. Het was een complete ‘ster’ reclame. Onnavolgbaar deed Duys al improviserend zijn woordje, slechts ‘spiekend’ naar de namen van Pieter en Jansje….! Overtuig jezelf bij het zien van de film hoe hij, al improviserend, op zijn gemak ons aankondigde. Je ziet aan alles dat hij ons item leuk vond. Het koor, zoals het 24 jaar geleden eruit zag... zong de medley uit het hoofd, echter mijn blooper in het filmpje kon er wegens de live uitzending helaas niet uitgeknipt worden (na Willem zijn intro stond ik te vroeg op…)

REACTIES

Om 20.28 ging De Vuist de lucht in. Miljoenen mensen keken ernaar, na vier luttele minuten was ons optreden voorbij… maar de gevolgen voor het koor waren formidabel!! Bijna baldadig wilde Willem na afloop met het koor op de foto. Hij vroeg mij om hem een nieuwe kerstplaat toe te sturen om deze te draaien in zijn radioprogramma “muziekmozaïek”. De foto van het koor met Willem als middelpunt werd door ons, vergezeld van een persbericht, de dagen erna het land ingestuurd. En wat werd het gretig opgepikt door de pers. Een aantal krantenartikelen heb ik nog in het archief. Een paar krantenkoppen:

Uniek familiekoor te gast in de vuist van Duys.
Zingende familie met kerstplaat bij Duys.
Familiekoor met kerstelpee in de schijnwerpers
De van Gemerens zingen niet voor de vuist weg…
Familiekoor brengt kerstplaat uit.

De reacties bij de koorleden logen er ook niet om. Ieder die het meemaakte zal denk ik nog wel zijn of haar herinneringen hebben aan het optreden in Willems ‘curieuze prentenkabinet’. Willem Duys, een inspirerende, spraakmakende ‘gewone’ man die nooit geëvenaard kan worden!
Tot slot: Het optreden in de Vuist was eveneens de directe aanleiding voor het opnemen voor de NCRV van de kerstspecial “Kerstfeest met het van Gemerens Familiekoor”. In maart 1988 vertrokken wij, alweer met Beuk, naar Westendorf in Oostenrijk om onze onvergetelijke special op te nemen. Maar daarover een aantal afleveringen later meer…

WORDT VERVOLGD.

“MERKWAARDIG FAMILIEKOOR….”

Op vrijdag 20 oktober 1972 stond in “De Zierikzeesche Courant” tussen allerlei berichten van groot- en klein leed, mooi en slecht nieuws, beurs- en familieberichten, maar wel onder de strip van ‘Eric de Noorman’ het artikel: “Merkwaardig familiekoor zingt in de Gereformeerde kerk te Haamstede”! Ik zal het stuk niet op de blog plaatsen maar de strekking van het artikel is ongeveer hetzelfde zoals er in de loop der jaren honderden zijn verschenen in allerlei week- streek- kerk- en dagbladen over het ontstaan, reilen en zeilen van ons koor. Wel werden wij in deze ‘Courant’ aangekondigd als “een koor dat men beslist gehoord en gezien moet hebben”…. Als toetje staat aan het eind van het artikel nog vermeld: “dat het koor twee jaar geleden tijdens een tournee door Frankrijk gezongen heeft in de beroemde 14e eeuwse Kathedraal van Sens, volgend jaar Pasen naar Londen zal gaan om er o.a. op te treden in de Westminster Abbey, én begin september door de NCRV aandacht werd besteed aan dit opmerkelijk familiekoor….”! Na deze ‘aanbeveling’ was de kerk in Haamstede die zondag de 22e oktober dan ook overbezet! Leuke bijkomstigheid die dag was dat wij door mijn zusje Jannie en zwager Rien, die juist domicilie hadden gekozen in Zierikzee, waren uitgenodigd op de koffie en… naar later bleek ook op de soep! Alle gordijntjes in de stille straat werden naar goed Zeeuws gebruik opzij geschoven toen de bus met behalve koorleden óók ons jonge grut, voor hun deur parkeerde en wij vervolgens met een dikke vijftig man bij Jannie en Rien naar binnen gingen. Leuk overigens dat onze kinderen, die later zo’n groot aandeel kregen in het succes van het koor, ook meegingen naar Haamstede! Op bijgaande foto’s zien we de trap als ‘ kinderloge’ (waar moesten zij anders blijven…?). Ik zie op de foto Annelies, Monique, Jacqueline, André junior, Jaco, Leo en Eric. Wie zijn de anderen? Als je jezelf herkent op de foto is het leuk dit even te laten weten! Verder zien we Jannie met haar 'keukenhulp' tijdens het voorbereiden van de koffie en de soep. Voorts een foto met een blik in de huiskamer! Bij het zien van deze foto’s besef ik weer hoe uniek, gezellig en waardevol dit alles was! Zo’n dag als deze was letterlijk wéér een pleisterplaats op onze levensweg!

Tussen toen en nu….

Hoogte- en dieptepunten: zij wisselen elkaar altijd weer af! Zo’n dieptepunt beleefden wij toen we bericht kregen dat Oom Koen van Gemeren, de man die de aanleiding was voor het oprichten van het Van Gemerens Familiekoor, op 21 november 1972 was overleden. Ook hem geef ik graag een plaats op de “Eregalerij der van Gemerens”! Koen was de tweede zoon van Pieter en Jansje. Een zeer veelzijdig man. Zoals elk gezin wel een buitenbeentje heeft was hij dit ongetwijfeld in dit gezin. Maar, hij was bovenal musicus en als hoboïst en leermeester blonk hij uit. Spelen in de Mattheus Passion had zijn voorliefde, zo getuigden zijn muzikale vrienden. Tot slot was hij filosoof en kindervriend van het zuiverste soort. Een man om in herinnering te houden! Een mooi gedichtje schreef één van zijn vrienden op zijn Gouden Bruiloft:

"Tussen toen en nu ligt heel uw leven, het zal u zijn of alles even
in een zucht is heen gegleden, van eertijds tot de dag van heden".

Mooi gezegd en geldt dat ook niet voor ons….?

Wilnis.

Bijzondere herinneringen hebben wij aan Wilnis. Allereerst de plaats waar het illustere echtpaar koorleden Henk en Annie van Bijnen (ja, de ouders van Marja) woonden. Leden die zelden of nooit verstek lieten gaan. Bij het van Gemerenkoor waren zij bekend

als de vissende Henk en breiende Annie. Een stel waar humor en gezelligheid hoog in het vaandel stond. Hetzelfde gold in die tijd trouwens ook voor Lenie en Sjoerd Hofstra. Op de repetities brachten alle vier altijd een behaaglijk gezellige sfeer met zich mee! Dat zeg ik dan gelijk ook van Jo en Koen. Alle zes konden zij het heel goed vinden met elkaar. Zo zelfs dat zij in die tijd voor vakantie naar Ierland vlogen, daar een boot huurden en vervolgens hun netten (o nee) hun hengel uitgooiden om er te vissen. Over levensgenieters gesproken! Bijgaande foto zegt genoeg….! Helaas zijn alle zes ons ontvallen, maar de mooie herinneringen blijven! De tweede reden als ‘souvenir’ aan Wilnis zijn onze optredens aldaar! Bijvoorbeeld die op de 24e december 1972, samen met dominee Langhenkel. Wat was deze predikant enthousiast over ons koor. Hij bracht zelfs zijn vrouw zo in muzikale vervoering, dat zij nog een tijdje met ons heeft meegezongen op de repetities… De optredens waren steeds succesvol in Wilnis. Altijd koffie drinken in de Schakel, nakletsen bij Henk en Annie thuis en daarna weer huiswaarts. Zo kon het gebeuren dat er in de buurt van Woerden op een keer alcohol- en snelheidscontrole was. Uiteraard moesten alle Rotterdammers, Zwijndrechtenaren en Brabanders langs die controlepost…! Een van de laatste die daar aangehouden werd was mijn zus Magda. Zij draait het raampje van de auto open en een agent zegt tegen haar “bent u misschien ook lid van die zangclub uit Rotterdam”?

Weer een jaar verder

Zo werd het 1973. Op 8 januari begonnen we weer met repeteren. Allereerst voor een optreden in het van Dam Ziekenhuis in Rotterdam waar ‘onze Lenie’ nogal eens een heupoperatie onderging. (op bovenstaande foto zien we Lenie als gevolg van een operatie met de wandelstok lopen). Vervolgens voor een vervolgoptreden (wegens groot succes vorige keer) in Wilnis en wel op 22 april 1973. Aansluitend gingen we hard repeteren voor wederom een optreden op 27 mei in Haamstede, zij het dat we er toen maar gelijk maar een ‘weekend Haamstede’ van gemaakt hebben…! Tenslotte ‘trainen’ voor de 2e september van dat jaar teneinde in de Verrijzeniskerk in Rotterdam een ‘bijzondere’ dienst op te luisteren met als voorganger onze grote vriend en dominee, Piet Riemersma! Zo ongeveer de huispredikant van vele van Gemerens. Over dat weekend Haamstede valt nog wel wat te zeggen: We verzamelden op zaterdag 26 mei om half vier in de Springerstraat. We moesten meenemen: luchtbed, slaapzak, een glas voor ‘verfrissingen’…. Verder een oproep aan de koorleden om de kelder, zolder of schuur af te struinen of er bijvoorbeeld nog een ‘Rembrandt’, antiek of ander leuk prullaria te vinden was teneinde dit beschikbaar te stellen voor het “Rad van Avontuur”. De opbrengst zou gebruikt worden om ‘een klein beetje’ tegemoet te komen in de kosten van de warme maaltijd á tien gulden vijftig. Het werd een feestelijke zaterdagavond maar voor mij werd het daarna ‘een nacht die je normaal alleen in films zie’…. Wij sliepen namelijk op luchtbedden en in slaapzakken in de zalen van de kerk. De dirigent en echtgenote lagen achteraf bezien naast een - niet nader bij de naam te noemen – snurkmachine! We zijn toen maar verkast naar de gang en wat denk je: we lagen ons neer vlakbij het toilet maar om de paar minuten kwam er een pleger van een plasje of iets dergelijks…. ! We kwamen dus van de regen in de drup! Maar al met al, het was een succesvol en gezellig weekend.

Persoonlijke beleving

Op 28 maart 1973 komt er van de redactie van de familiekrant Pieterjans een alarmerend bericht dat deze krant niet meer zal verschijnen. Als reden werden 2 dingen genoemd: te weinig reactie op de vraag om kopij en te weinig reactie op de vraag om betaling… Erg jammer natuurlijk maar een mooie slotzin uit deze brief was: “Gelukkig, niet alles mislukt wat er in de familie op touw wordt gezet. Die goede band blijft toch, denk maar eens aan het koor dat straks zijn zevende levensjaar ingaat". En inderdaad, die onderlinge goede band bleef en bracht prachtige dingen tot stand, zowel op de repetities in Te Hoogerbrugge als tijdens de optredens in het land. De harmonie en persoonlijke beleving van de zangers en zangeressen klonk ook toen al door in de nummers die wij zongen..! En, dat zevende levensjaar 1974 kwam in zicht! Vol enthousiasme gaat het koor op weg naar dit jaar. Een jaar waarin van lieverlee onze jeugd van zich laat horen.

SUPRISE

Bij toeval kwam er onlangs een film boven water waarvan ik het bestaan niet wist en zelfs had “de première” nog nooit heeft plaats gevonden. Dit filmpje van zo’n 35 jaar geleden kwam tevoorschijn uit de onderaardse gewelven, ofwel de kelder van An en Piet Bakker. Piet was ooit barkeeper van ons koor in Te Hoogerbrugge. Een onvergetelijke anekdote, ofwel een waar gebeurd verhaal van hem kan niet meer stuk: tijdens de pauze van het koor merkt Piet dat de koffiemelk op is. “Ik ga gelijk bellen om melk” zei Piet. Uiteraard gaat hij van Dam, de beheerder van THB bellen die intern het nummer 112 heeft. Maar in plaats van intern te bellen neemt Piet een buitenlijn en belt 112…. Hij krijgt de meldkamer van de politie en een stem zegt: “wat kan ik voor u doen”? “De melk is op”! roept Piet enigszins korzelig en luid door de telefoon. “Okay, zegt de dienstdoende agent en vervolgt met: “we komen het direct met zwaailicht en sirene brengen”… en hij verbreekt de verbinding. Hij verblikte of verbloosde niet en ging door met de koffie (zonder melk…) Op vele verjaardagen gaat dit verhaal erin als koek! Wij zien Piet in het volgende hoofdstuk terug als ‘kok’ in Frankrijk en An heeft een aantal jaren met ons meegezongen. Terug naar de film: die is gemaakt op een repetitie in te Hoogerbrugge in 1973 of 1974. De beelden zijn een sfeervolle blik tijdens het repeteren en tijdens de pauze! Let op, hier zien we voor het eerst Henk, onze organist en Eric die voor het eerst de snaren van de trom beroerde! Ook wat jonge koorleden zijn hier reeds van de (zingende) partij! De film: een 'document'van ongeveer vijf minuten met een schitterend stuk muziek eronder. Geniet ervan!!In het volgende hoofdstuk zullen we merken dat het koor zich langzamerhand gaat concentreren op “het Grote Werk”….

WORDT VERVOLGD.

MENSEN, MENSEN… wát een show…..!

Op een mooie dag in juni 1972 werd ik tijdens mijn ‘spreekuur’ op het werk gebeld door journaliste Joke Frerichs van het Rotterdamsch Dagblad met de vraag “of ik een dezer dagen een uurtje vrij zou kunnen maken voor een interview betreffende het van Gemerens Familiekoor”! Door een publicatie over een optreden van onskoor was zij namelijk geïnteresseerd geraakt in de achtergrond van dit ‘unieke’ koor. En of er ook een foto van het gezelschap kon worden gemaakt, voegde zij er aan toe! Ik was verrast en beloofde spoedig een afspraak met haar te maken. Ik wist niet hoe snel ik Alice moest inlichten van ‘dit grote nieuws’. Een interview met een kranten dan nog wel het Rotterdamsch Dagblad! Bovendien, vijf jaar na de reünie en de gouden bruiloft. Hoe kregen we de kans! Ik vroeg mij af of dit betekende dat we werden opgenomen in de muzikale vaart der volkeren…(beter gezegd volkoren…) Ik liep, behalve naast mijn schoenen óók tefilosoferen wat de gevolgen zouden
kunnen zijn van zo’n artikel in de krant. Hoe dan ook, met het onmisbare deel van m’n kantoorinventaris, de telefoon, maakte ik overuren om de koorleden in te lichten. De ‘telefoonketting’draaide op volle toeren… Het interview met Alice en mij kwam er, de foto op de repetitie werd gemaakt en Joke maakteer een prachtig gestroomlijnd artikel van met als kop: “Van Gemeren-Familiekoor gaat geen zee te hoog”… Op dinsdag 20 juni verscheen het stuk in de krant! Via het gemeentearchief heb ik een mooie reproductie van dit artikel gekregen. Degevolgen van ‘dit stukje’ in de krant waren niet mis! Een paar dagen na het verschijnen van het Rotterdamsch Dagblad werd ik gebeld door Henk van der Horst van de NCRV, een van de mannen van Farce Majeur… Hij had ons artikel gelezen en ‘zag er wel een item invoor het nieuwe televisie programma van Gerard van den Berg met de naam “Mensen Mensen Mensen....” Mijn prikkelgeleidende lichaamsdraden, ofwel de zenuwen, stonden wel
enigszins gespannen toen Henk zei samen met nog iemand van de NCRV naar een repetitieavond te willen komen. En alzo geschiedde! Ik zie mij hen nog opwachten onder aan de afrit van de A20 in de Alexanderpolder. Het werd een hilarische kooravond en ons gezelschap werd ‘goedgekeurd’. Op 22 augustus 1972 viel dan ook de uitnodiging van de NCRV voor de tv opname in de brievenbus. Wij werden op woensdag 30 augustus verwacht in de Rijnhal in Arnhem. Overigens een uitnodiging die een langdurige samenwerking inluidde met deze “huisomroep” der van Gemerens…!

DIT IS DE WERELD….

Op tv verschijnen is in de loop van de jaren niet meer zo’n bijzonderheid. Maar in 1972 uitgenodigd worden in een praatshow, en dan ook nog een liedje mogen zingen, dát was in onze ogen ‘wereldnieuws’! Toevallig besloten we om in de show over ‘die wereld’ te zingen..! Onze hit van die tijd “Dit is de wereld” repeteerden wij in augustus eindeloos, te midden van de toen nog aanwezige daken met hun wirwar van antennes..

, maar ook onder de miljoenen sterren die gloeiden als bakens in de golven van ons wisselend bestaan, om koers te kunnen houden naar de haven aan ’t einde van de wereldoceaan…! Prachtig lied!

Wat keken we uit naar woensdag 30 augustus. De hele club had een snipperdag opgenomen en om half één die middag reed ‘Gerrit van de Favoriet’ met de bus de Springerstraat in om ‘het stelletje ongeregeld’ op te halen. De sfeer in de bus was opperbest maar, we vonden het wel erg spannend wat er zou gaan gebeuren omdat wij voor het eerst een tv opname gingen meemaken. Bij aankomst in de Rijnhal in Arnhem werden we direct naar de ontvangstruimte gedirigeerd. Binnen de kortste keer begon mijn onervarenheid op televisiegebied mij parten te spelen. Ik

had zo het idee van: gewoon gezellig en ongedwongen ‘onder mekaar’ het programma maken! Het liep wel even anders… We konden bij de bar met munten het een en ander bestellen en voor het avondeten zou worden gezorgd! In een voorgespr

ek met Gerard van den Berg werd mij meteen duidelijk gemaakt dat we elkaar met u en meneer zouden aanspreken en geen onbehoorlijk taalgebruik zouden bezigen! Alleen Thèrése Steinmetz (die in de show het liedje ‘Haarlem’ zong) zou, i.v.m. haar status als artieste bij de voornaam genoemd worden. Verder zou er in ‘Dit is de wereld’ geknipt moeten worden i.v.m. de lengte van het lied. Ik protesteerde...

Dan nog een anekdote: Harry van Hoof, de dirigent van het tv orkest zou ‘Dit is de wereld” begeleiden. Tijdens de repetitie vroeg ik aan Harry: “ik heb onze pianist Piet van Gemeren bij me, kan hij meespelen met het orkest”? Antwoord: “nee, dat kan niet want dit zijn allemaal beroepsmusici…”! Ik sputterde weer tegen en hield voet bij stuk! Dus kwam Henk van der Horst erbij om ‘de ruzie’ te beslechten. Er werd voorgesteld dat Piet tijdens de generale met het orkest zou meespelen en dan werd bekeken hoe dat zou gaan.

Nou, dat ging vlekkeloos, dus Piet mocht meespelen! Na de generale raakten, mede door het lange wachten, de

consumptie muntjes op. Het was warm en zwoel in de hal, dus dorstig weer. Alice en ik hadden de handen vol en de rest de glazen vol… maar alles werd in goede banen geleid! Maar o, o, wat werden wij daar verwend en in de watten gelegd. Hulde aan de NCRV! De opnamen verliepen perfect en Gerard van den Berg deed het fantastisch!

GOED EN SLECHT NIEUWS

Eerst het slechte nieuws… Maanden ben ik bezig geweest om bij de stichting “Archief Beeld en Geluid” in Hilversum de originele opnamen van dit televisieprogramma te krijgen. Men heeft daar hun uiterste best gedaan om het programma boven water te krijgen. Eén email echter sloeg alle hoop de bodem in: "helaas, tot onze spijt is het programma zoek"! Hoewel er veel van vroeger bewaard is gebleven is dit programma niet te vinden. Wat had het

spectaculair geweest als ik de ‘levende’ beelden met geluid had kunnen laten zien. Uiteraard hebben we zoals je ziet volop foto’s van deze dag. En dan kom ik automatisch op Het goede

nieuws…. Na de uitzending van het programma kreeg ik een 8mm film van een neef - ik weet niet meer welke, dus meldt je maar - die zijn filmcamera tijdens de uitzending voor zijn tv heeft gezet. Ook dit filmpje heb ik bewaard, onder het stof vandaan gehaald en zie, het staat hieronder! Hoewel er (om technische redenen) balkjes door de film lopen is het kostelijk om deze film te zien. Kijk hoe we er 40 jaar geleden bij stonden…! Misschien is dit ‘filmpje uit de oude doos’ nog wel zo leuk! Herken jezelf en onze dierbaren die er niet meer zijn! Je ziet zondermeer dat we “dit is de wereld” zingen… Tijdens het filmpje hoor je een

achtergrondmuziekje maar aan het eind hoor je "Dit is de wereld", de opname uit de St Laurenskerk, gelardeerd met foto's....

Wát een belevenis was deze dag ! Een geweldige ervaring rijker, de NCRV wat ar

mer gingen wij ’s avonds laat voldaan weer huiswaarts. In de bus terug raakten we niet uitgepraat over deze dag. Een mooi vooruitzicht trouwens hadden Gert en Rietje, want die stonden centraal in een artikel dat verscheen in een krant in Alphen aan de Rijn! Waar blijft de tijd…. Na de uitzending kwamen de reacties los bij de koorleden. Wij lieten ons alle reacties welgevallen! Verwondering en bewondering dat zoiets kan bestaan, was het algemene beeld. Dat niet iedereen er hetzelfde over denkt bewees Peter d’Hamecourt als tv recensent in zijn rubriek OP ZICHT. Een citaat uit zijn recentie: “Mensen, Mensen, Mensen, is nog steeds een programma van noch vlees, noch vis. Het hangt er allemaal een beetje tussenin. Zo’n peloton familieleden van stamhouder Pieter van Gemeren bijvoorbeeld. Wat mij

betreft is dat eerder iets voor Ted de Braak en zijn “Met Liedjes Het Land In” dan voor het programma van Gerard van den Berg”. En inderdaad: jaren later záten we bij Ted de Braak…..!

Het was een Wondermooie Dag in Arnhem. Het feest was voorbij en de Arnhemse meisjes en jongens gingen huiswaarts. De repetities gingen door en op 15 oktober 1972 zongen we alweer in de Credo-Kerk op Zuidwijk. Onze secretaresse Janny Gouw stuurde in november een brief naar de koorleden met daarin een uitnodiging om op 17 december in het van Dam Ziekenhuis op te treden en op 24 december in Wilnis, met de vermaarde dominee J. Langhenkel… Plannen genoeg weer. Vooral een mededeling in het Rotterdamsch Dagblad waarover ook Gerard van den Berg sprak klonk ongelofelijk. “Met Pasen 1973 zal dit koor zingen in de Westminster

Abbey in Londen”. Men vraagt zich nu ongetwijfeld af hoe dit contact met de Westminster tot stand kon komen. Welnu: via een relatie van een van onze koorleden (wie?) die regelmatig contact had met de Dean van de Westminster Abbey, kwam ons ter ore dat een optreden in deze kathedraal geen onmogelijke zaak was. Welnu, één korte introductiebrief over het van Gemerens Familiekoor bleek dan ook voldoende om een officiële uitnodiging t

e ontvangen van de Westminster. Men verzocht ons medewerking te verlenen in een Paasdienst op 1e Paasdag 1973 om half zeven ’s avonds! Vol enthousiasme gingen wij ons voorbereiden. Dát was leuk, in het spoor van “People, People, People, van Gerald of the Moutain….. Op naar Londen! Maar helaas ging het feest niet door. Na het repertoire te hebben opgestuurd naar de Westminster Abbey met de mededeling dat wij als koor begeleiding van piano en slagwerk zouden meebrengen kwam in december ’72 helaas de afzegging. Ook deze brief is bewaard gebleven. Jammer, maar de keuze van de liederen en de begeleiding deed ons de muzikale das om….

“EREGALERIJ DER VAN GEMERENS”

Zo af en toe een apart rubriekje aan het eind van de blog over een aantal ‘spraakmakende’ persoonlijkheden uit de van “Gemeren Dynastie” lijkt me wel aardig. Om te beginnen volgt hier “herdenken” uit de familiekrant van oktober 1972. Een korte terugblik op het leven van ‘tante Betje’ ofwel Elisabeth Vliegenthart-van Gemeren die op 76 jarige leeftijd in juli van dat jaar overleed. Zij zorgde, samen met haar man Bas Vliegenthart voor een groot en muzikaal nageslacht. Veel muzikale nakomelingen van ‘Betje en Bas’ maakten jarenlang deel uit van het van Gemerens Familiekoor. De auteur van “herdenken” is Han van der Meijde. Een mooi en treffend stuk dat in een paar woorden het leven van deze markante tante Betje weergeeft….!

De volgende muzikale "avonturen" spelen zich af in oktober 1972, dus:

Wordt vervolgd.

“ECHTE SOUVENIRS….”

Maandag 30 mei 1971. Op een steen bij het Chateau in Paron zit één van de Franse helpstertjes treurig voor zich uit te staren ‘met ogen vol heimwee’. Ik zeg haar gedag en zij zegt: “c’ést triste, c’est fini, c’étais fantastique”. In deze ene zin schuilt de werkelijkheid van die dagen: een onvergetelijk avontuur! Na onze ‘ontdekkingsreis’ door Frankrijk was het weer even wennen aan de Hollandse werkelijkheid, want wij waren letterlijk en figuurlijk tòch even in een andere wereld. In een wereld waarin leven met de ‘franse slag’ zo leuk is en de ‘haute cuisine’ tot een soort volkskunst is verheven. En wij maakten dit mee…!

Dagen, weken, ja maanden praatten wij na over onze Franse belevenis. De repetities werden voortgezet en vooral tijdens de pauzes haalden wij herinneringen op. Maar… gezelligheidszoekers als wij ‘van Gemerens’ zijn, hadden we niet genoeg aan dat half uurtje pauze, dus gingen wij in het vervolg na de koorrepetitie met een man of twaalf voor een zogenaamd borreluurtje ‘napraten’ bij ons in de Springerstraat. Uiteraard onder het genot van een hapje, wijntje en een sigaretje, want in die tijd was roken nog geen teer onderwerp….! Later werden deze onbetaalbare avondjes bij toerbeurt bij een aantal koorleden voortgezet.

Wij pikten het koorleven dus weer op en het volgende feestelijke evenement stond reeds voor de deur! Een van onze leden, Magda van der Zee, dochter van Jans van der Zee-Vliegenthart (ja.., de zus van Lenie) trad in het huwelijk met Kor van der Glas. Zij trouwden op 18 juni 1971 in de Triomfaterkerk aan de Krabbendijkstraat in Rotterdam. Het was de tweede trouwdienst waarin het van Gemerens Familiekoor optrad en om het geheel ‘en famille’ te houden was Arie Vliegentart uitgenodigd als organist in deze dienst! Uiteraard hier een foto van het kersverse bruidspaar en een foto van het koor tijdens de dienst.

“TE HOOGERBRUGGE”

Na een welverdiende vakantie volgde in september 1971 een bijzondere vergadering bij Gerard en Gerda in de Springerstraat. Op de agenda staan een paar zeer belangrijke punten… Ten eerste een onverwacht prettige mededeling van Gerard: wij kunnen in het vervolg tegen een redelijke vergoeding repeteren in het servicecentrum Te Hoogerbrugge in Rotterdam Ommoord. Een mogelijkheid voortvloeiend uit zijn ‘nevenfunctie’..! Dit betekent een eigen repetitieruimte annex restaurant voor onze gezellige pauze! Het voorstel wordt met veel enthousiasme ontvangen, hoewel: in het vervolg repeteren met een bar onder handbereik….!? Aangezien ik, als liefhebber van uitsluitend ‘Friesche Landwijn’ waaraan ik vanaf mijn geboorte al verslaafd ben, plus rekening houdend met de woorden uit de bestseller van Salomo: “een leider mag niet hunkeren naar drank, noch drinken en zijn plicht vergeten”, had ik er alle vertrouwen dat ‘de toog’ op de repetities geen probleem zou zijn….! Aldus verlieten wij, met dankzegging aan de heer Quist en zijn keffertje, á la minute de Salvatorkerk, althans wat het repeteren betreft! Overigens zouden alle Nederlandse koren de muzikale vingers aflikken bij het ‘familiale voorrecht’….om daar te mogen repeteren! Het tweede punt op de agenda was minder: de koorkleding. Onze sopranen en alten willen van de ‘sinterklaasjurken’ af! Men voelt zich niet prettig in dit rode koortenue. Aldus besluiten wij uit te kijken naar ‘iets anders’ om in ‘t vervolg mooier voor de dag te komen. Tot slot als agendapunt een uitnodiging van “De kerk van Bloemendaal” in Loosduinen voor 31 oktober 1971. Ook hier gingen wij heen en het werd een geweldig optreden met als ‘toetje’ een heerlijke koffiemaaltijd na de dienst!

FEEST...

We schrijven nog steeds 1971 en het volgende feestelijke hoogtepunt diende zich al weer aan. Mijn jongste broertje Koen had namens wederzijdse ouders kennis gegeven om op 15 december met Ineke van de Meeberg in Klundert in het huwelijk te treden. Als er nu één man is van wie je kunt zeggen: “blijmoedigheid maakt het leven tot een feest“, dan is hij dat wel. Als hij lacht, lach je mee! Koen, bakker in hart en nieren. En zijn Ineke? Zij leerde over hart en nieren….! Wát een feest was die bruiloft. Voor mij de eer om de trouwdienst op het kerkorgel te mogen begeleiden. Overigens waren zij één van de weinige bruidsparen in die tijd die een trouwfilm liet maken (onze vaste cameraman nam die tacook op zich). Deze film is goed bewaard gebleven en er staan behoorlijk wat koorleden, ooms en tantes op. Kostelijk om met jullie, na bijna 40 jaar, een aantal van deze beelden te bekijken….!

DE FAMILIEKRANT….

Ineens was ie er, in december 1971. De Familiekrant “Pieterjans”. Met een gevoel van nostalgie denk ik terug aan de periode dat dit ‘nieuwsblad’ verscheen. Een echt nieuw fenomeen. Eigenlijk was het een product van vier mensen: Alice en Gerard voor ideeën en kopij, Han van der Meijde als schrijver van o.a. de columns onder de naam van VVB (Vaste Vrijwillige Bijdrage..) en Jacques Bennis die de lay-out en het drukwerk verzorgde. Wat een vakwerk was deze krant. Hij werd gespeld! Helaas hield de Pieterjans na een paar jaar op te bestaan. Later, bij bijzondere gelegenheden, zijn nog wel enkele uitgaven verschenen. Een heel beroemde rubriek was “in één adem..” waarin allerlei nieuwtjes, wetenswaardigheden, babbeltjes, en roddeltjes uit de familie stond opgetekend. In feite een soort voorloper van “Hart van Van Gemerenland” en Shownieuws…! Kostelijk om de krantjes nog eens door te lezen, zoveel leuke (familie)verhalen staan erin. Eigenlijk zou het tegenwoordig - met het bezit van onze p.c. – een ‘koud kunstje’ zijn om opnieuw een familiekrant uit te brengen….!

1972

Het koor kabbelde voort. Nieuwe koorjurken werden aangeschaft en onze eveneens nieuwe locatie Te Hoogerbrugge was een ‘gouden greep’! Er kwamen behoorlijk wat nieuwe leden bij en steeds weer zorgde de beroemde pauze voor heel veel gezelligheid. En wat hadden we er veel voor over: Allemaal met de auto naar Rotterdam, soms van heel ver! Uit Wilnis, Alphen aan de Rijn, Brabant, Bergen, enz. Wie geen auto had werd door andere koorleden opgehaald: Piet Vliegenthart bijvoorbeeld kwam met een auto volgeladen uit Zuid. Heleen Romijn kwam met de trein uit Utrecht en werd door een ‘Alexanderlid’ van het station afgehaald. Zelfs met openbaar vervoer kwam men naar de repetitie. Allemaal om maar geen kooravond te missen…! Aan optredens geen gebrek. Op 16 april 1972 zongen wij in een ‘Open Deurdienst’ in Amersfoort. Inmiddels had Piet van Gemeren daar de pianokruk met Piet Vliegenthart tijdelijk verwisseld. Het thema van de dienst? “Geloven op maandag”. Wat was die dominee zijn tijd toch ver vooruit…. Het repertoire? Dit is de wereld - In het grote stadskwartier - U en ik - Geprezen zij de Heer, en ook: Worden als een kind, met als toepasselijk laatste couplet: Heer, laat mij dan kind zijn dat op Vader ziet, en dat steeds de liefde van Uw hart geniet. Wil mij ruimschoots delen van Uw liefdeslicht, laat mij daartoe spelen… voor Uw aangezicht!

NÓG EEN SOUVENIR…

Er kwam een uitnodiging van de gereformeerde kerk in Geleen, inmiddels de woonplaats van Aat en Jeanette Scholts met hun kids. Nou, nou, dat werd me een onvergetelijk weekend op 6 en 7 mei 1972. In een paar woorden zal ik mijn herinneringen op papier zetten. Op zaterdag de zesde vertrokken we met de bus naar Geleen, met Gerrit als piloot. Onze bagage bestond voornamelijk uit luchtbedden, slaapzakken, koormappen en… de nieuwe koorkleding! Eén en al gezelligheid in de bus. Op een of andere manier dwaalden wij in Limburg van de weg af en toen gebeurde er iets waar ik nog steeds over nadenk. Vanaf die tijd gaat voor mij het gezegde “hoop altijd op een wonder maar verwacht er nooit één” niet meer op! Via een landweggetje (wie kan het zich nog herinneren?) door het mooie Limburgse landschap moesten wij een tunneltje van een viaduct passeren. In het zicht van de tunnel twijfelde Gerrit of de bus er wel onderdoor kon. Ik zat voorin naast hem en ik vroeg : “moet je niet even kijken of dit wel kan Gerrit”? “Nee hoor, zei Gerrit, dat lukt wel” en hij gaf gas… Bij het naderden van de tunnel flitste het door mij heen dat er een kostbare lading van zo’n 45 neven en nichten in de bus zit. Vlak voor de ingang zie ik een bordje: max. doorrijhoogte 3.55! Te laat.. We rijden door de tunnel en ik vraag aan Gerrit: “hoe hoog is de bus”? “Drie meter vijfenzeventig” antwoord hij. Tot mijn schrik besef ik dat dit een verschil is van 20 cm…. Hoe kan dit? Dus tóch een wonder…!? Enfin, aangekomen bij het grote huis van Aat en Jeanette waanden we ons op de set van de ‘Sound of Music’ bij de familie Von Trapp. In dit ‘landgoed’ viel ons een perfect georganiseerde logeerpartij ten deel. Wij sliepen namelijk allemaal in dit ‘hotel’…. Het inkwartieren ging nog net niet met het bekende fluitje, maar als een echte kapitein von Trapp had Aat met behulp van zijn zonen het stelletje ongeregeld in een mum van tijd een plaats gegeven. Van slaapkamer via de gang tot op de overloop lag het vol bedden. Zelfs lagen er dikke touwen klaar bij diverse ramen op de slaapkamers in geval er bijvoorbeeld brand uit zou breken…. Alles tot in de perfectie voorbereid! Broodjes en krentenbollen waren aangerukt voor ‘een late lunch’ en ’s avonds hadden we een heel gezellig zaaltje van een school. Het werd een avond, nee een feestavond met muziek en dansen, inclusief de polonaise en… voor de eerste keer in het koorbestaan had ik een “het rad van avontuur” in elkaar geprutst, met leuke prijzen….! In de late uurtjes kropen we in of onder de slaapzak en de volgende morgen stond het ontbijt weer klaar. Daarna naar de kerk, de heren in het keurige grijze kostuum en de dames in de nieuwe koorjurk die later de toepasselijke bijnaam het ‘bloemetjesgordijn’ kreeg. Ook dit optreden werd een groot succes! Voor we naar huis gingen hebben we met de hele club voor een paar florijnen heerlijk gegeten in restaurant de Gulperberg. Met aardig wat foto’s illustreren wij het succes van dit hilarisch mooie weekend! Met veel voldoening aanvaardden wij de terugreis naar Rotterdam. Onwetend van het feit dat een volgend “spraakmakend” evenement reeds voor de deur stond: het allereerste optreden voor de Nederlandse Televisie. In het volgende hoofdstuk dat binnenkort verschijnt hoop ik ‘op verrassende wijze’ hiervan verslag te doen… Dus:

WORDT VERVOLGD.

“OVER DE GRENZEN……”

Januari 1971. In een aantal huizen in ons landje is het op de woensdagavond vaak een drukte van belang: zich voorbereiden op de repetitie! Dus, op tijd thuis zijn van het werk, op tijd eten, oppas regelen, afspreken wie er (mee)rijdt, mappen niet vergeten, kijken of het wel weer is om te rijden. Zomaar een paar feiten van wat het betekent om lid te zijn van het van Gemerens Familiekoor. Dat heeft soms heel wat voeten in de aarde. Vooral als je zo ongeveer vanuit alle windstreken naar Rotterdam moet voor een “onwijs gezellige avond”, want zo ervaren de leden van het roemruchte familiekoor zijn of haar ‘avondje uit’!

Wij sluiten het jaar zeventig af met een sfeervol kerstoptreden in de “Kerk aan de Tidemanstraat” te Delfshaven. Overigens de tweede kerk die kort na ons optreden helaas wordt gesloopt…. Of dit al niet erg genoeg is verlaat met dit optreden onze pianist Piet van Gemeren het koor, want hij ‘breekt zijn tent op’ en verhuist naar elders. Daardoor kan hij helaas de repetities niet meer bijwonen! En omdat een ongeluk meestal niet alleen komt is ons aller Alice inmiddels voor haar werk naar Brussel verhuisd en neemt Aat Scholts een vroegtijdig voorschot op het programma “ik vertrek” en vestigt zich met vrouw en kinderen in Limburg. Drie ‘steunpilaren’ die in korte tijd zo ongeveer emigreren…. Ook enkele sopranen en alten die intussen hebben ‘gewerkt’ aan het nageslacht voor het koor, zijn tijdelijk uitgeschakeld. Tijdens een repetitie in januari 1971 beleven we dan ook inzinking nummer één…! De vraag rijst dan: gaan we door, ja of nee…! Er wordt flink gediscussieerd tijdens deze roerige bijeenkomst en ons koorlid Heleen Romijn trekt, na haar opwekkend betoog dat zij weigert dit unieke koor op de fles te laten gaan, de kar weer vlot! En… á la van Gemeren besluiten we maatregelen te nemen en moedig voorwaarts te gaan. Zo wordt de muzikaal zeer begaafde Piet Vliegenthart Kzn. gevraagd als pianist en “Pietje Vlieg” neemt het aan en gaat het zelfs buitengewoon goed doen! Een talent die gaandeweg door zijn legendarisch mooie pianospel, het koor mede een eigen sound gaf! Voorts zeggen Alice en Aat toe in ieder geval lid te blijven. Ook kijken wij uit naar nieuwe leden en houden bestuursverkiezing. Jan van Ingen, Gert Vliegenthart en Janny Gouw nemen diverse functies over van aftredende of vertrekkende koorleden! Wij gaan door en op 21 maart 1971 zingen wij de sterren van de hemel in “De Open Hof” in Hendrik Ido Ambacht. Voor het eerst met Piet Vliegenthart aan de piano en een dominee op ‘stoel’ die als thema voor deze dienst kiest: “lachen door je tranen heen”. Dat deden we dan ook, want het VGF was gered…!!

BON VOYAGE….

Op zaterdag 28 mei 1971 om 6 uur in de morgen staat er een bon(t) gezelschap op een hoek van de Duikerstraat in de Prins Alexanderpolder. Bij het zien van de stapel koffers en plastic zakken zou je denken dat hier ieder moment de ‘grofvuilauto’ zal voorrijden… Maar niets is minder waar! Hier wachten 50 neven en nichten met hun bagage op een autobus uit Willemstad! Waarom? Omdat er enkele maanden terug een uitnodiging was gekomen uit het Franse Paron om tijdens de pinksterdagen te gast te zijn op het “Chateau de Paron” met als doel de ‘Landdag’ van naar Frankrijk geëmigreerde Nederlanders muzikaal op te luisteren! En hier, op deze stoep begon voor het koor een ‘fabelachtige idylle’. Dit zinnetje heeft iets sprookjesachtigs, maar in onze beleving gleden deze dagen dan ook als een sprookje aan ons voorbij. Om een indruk te geven van dit weekend en de sfeer te laten proeven, hoop ik een ieder die dit leest in woord en beeld mee te kunnen laten genieten van deze magistrale reis…!

OP WEG....

Een kwartier later dan gepland verschijnt de touringcar in de Duikerstraat. In een zucht hebben de 50 neven en nichten hun plaats in de bus ingenomen. De sfeer wordt direct al bepaald door de vrolijke gezichten en leuke opmerkingen! “Daar staat nog een koffer op de stoep” merkt iemand achterin de bus op. “Wij hebben onze gitaar meegenomen” roepen er een paar in koor. “waar is de bar?” vragen een paar bekende levensgenieters, alias bon vivants… ! “In de haast vergeet ik mijn koormap” fluistert iemand in mijn oor. De toon is gezet!! Ogenschijnlijk chaotisch vertrekken we met deze kleurrijke ‘verzameling’ nakomelingen van Pieter en Jansje toch vrij snel naar het zuiden en in de consternatie vergeet onze cameraman Taco afscheid te nemen van zijn vrouw, hetgeen hij later tijdens de eerste stop in België goedmaakt door haar te bellen en te zeggen dat de bus inmiddels is vertrokken….

De chauffeur is Gerrit, rasechte Brabander en zwager van een koorlid, dus eigenlijk óók een beetje familie. Na een komisch welkom aan Gerrit, een daverend applaus en een paar geestige opmerkingen van hem, is hij helemaal geaccepteerd. Het gerucht ging in de bus dat dit namelijk Gerrit zijn eerste trip naar het buitenland was.. In ieder geval geldt dit voor veel koorleden, voor het eerst onderweg naar Frankrijk! De Belgische grens komt in zicht en er wordt reeds naar hartenlust gezongen. Gerrit roept door de microfoon dat het tijd is voor een sanitaire stop en een kop koffie, dus nemen we bezit van een heel gezellige pleisterplaats. Zó gezellig dat een paar neven op het vroege uur reeds ‘een drankje van gerst en hop’ tot zich nemen…! Bij de muziek van de jukebox scheelde het maar weinig of sommigen van ons waren de dansvloer al opgegaan. Maar we moeten door! Weer in de bus zakken we verder af naar het zuiden. Brussel, de stad waar het hart van Alice wat sneller gaat kloppen, komt in zicht en is ook snel weer uit zicht. De snelheid van de bus ligt niet daverend hoog en gaandeweg krijg ik een gevoel van ‘busje stopt zo’! Later werd dat, busje tobt zo…! We raken achter op het schema maar de Franse grens komt dan toch in zicht. Gerrit de bus uit naar de grenspost. Waarschijnlijk omdat de douane geen Brabants verstaat zijn we Gerrit bijna een kwartier kwijt. ‘Opgelucht’ komt hij terug en zegt met enige trots: “we krijgen geen passencontrole”! Braaf bergen we de passen weer op!

Wij gaan dieper Frankrijk in. Na een uurtje tuffen worden we aangehouden door de gendarmerie en krijgt onze piloot een bekeuring omdat hij te hard zou hebben ‘gevlogen’. De bus lag blauw omdat Gerrit juist zo langzaam reed! Na tussenkomst van Atie, onze tolk voor die dagen was het resultaat slechts een tientje boete, maar wel ter plaatse betalen! Als dank voor dit oponthoud zet André ongemerkt een lege wijnfles op het dak van de politiewagen, naast het zwaailicht… Terug in de bus gaan we spontaan met de pet rond en wat denk je: Gerrit krijgt zijn tientje terug en maakt nog winst ook! Even later bekomen wij in een letterlijke ‘pleisterplaats op onze levensweg’ van de schrik. Hier vraagt onze bas Hans Gouw aan een barkeeper hoe ver het ongeveer nog naar Sens zal zijn. Als antwoord krijgt hij een glas pils voor zijn neus…! Na deze anekdote vervolgen wij onze weg en komen de gitaren voor de dag. De sfeer in de bus wordt uitbundig. De jongelui achterin, het meer bezadigde deel voorin de bus. Het hele repertoire wordt gezongen. Onze supporters André en Han - twee notabele neven die in ons familieleven een ‘exclusieve’ plaats innamen – vermaken zich samen met de Hans en Sjoerd senior met het leggen van een kaartje. Een paar bij de stop gekochte flessen ‘rode inkt’ gaan van hand tot hand. De stemming wordt steeds gezelliger en dat is maar goed ook want als we Parijs naderen komen we in een onafzienbare file terecht! Over zes banen heen en zes banen terug bewegen zich verkeersstromen waar we in Nederland amper van durven dromen… Kilometer na kilometer vorderen we en uiteindelijk zwenken we af naar Sens, de plaats waar we doorheen moeten om het gehucht Paron – ongeveer zo groot als mijn geboorteplaats Zwingelspaan – te vinden. En dàt we het na twaalf uur ‘bussen’ gevonden hebben zullen we nooit meer vergeten…!

EEN STUKJE HEMEL OP AARDE………

Chateau de Paron, is een prachtig landgoed, een internaat waar zo’n zestig Nederlandse en Franse kinderen verblijven onder het ‘toeziend oog’ van dominee Quirinus Huyser, herder en leraar der Nederlandse Fransen. Tijdens de pinksterdagen waren ‘les enfants’ afwezig en zodoende werd het Chateau gereserveerd voor de vijftig neven en nichten uit Holland! Samen met boer Tilma vormde Huyser de ‘commissie van ontvangst’. En wat voor ontvangst! Een bijzonder warm welkom viel ons ten deel waarna de Franse gastheren meteen van de ene in de andere verbazing vielen! Iedereen van het koor had namelijk binnen een uur de bagage uit de bus gehaald, zijn bed gevonden en zich verfrist met warm water dat overigens met een piesstraaltje uit de kranen kwam… Het comité van ontvangst moet wel gedacht hebben het met een commune van doen te hebben want zo ongeveer het halve koor sliep op één zaal, de rest op twee- en vierpersoonskamers. Iedereen nam zonder morren genoegen met ‘het nest’ wat hem of haar werd toegewezen. Op de afgesproken tijd waren we beneden in de eetzaal. Wát een discipline! Op onze beurt viel het koor eveneens van de ene in de andere verbazing, want met een zeer geestige speech werd ons door Quiri een voortreffelijke Franse maaltijd aangeboden. geserveerd door een twaalftal voornamelijk kokette meisjes onder leiding van een èchte kok! De emigranten hadden hun best gedaan: een kippetje links, een rollade van rechts, een tonnetje wijn van de één, heerlijke paté van de ander, manden eieren, heerlijke salades, enz. enz. Kortom, je proefde letterlijk en figuurlijk de Franse keuken. Na de maaltijd werd, zowel in de recreatiezaal als buiten, gezellig gekletst en bij de gitaren gezongen. Oergezellig, maar van lieverlee verdween het merendeel van de inmiddels uitgebluste club naar de slaapzaal, op een paar nachtbrakers na. De sfeer op de slaapzaal was - laten we maar zeggen - speels, dartel en uitgelaten! Eén en al gezelligheid, en de bijbelse richtlijn: ‘Welaan dan, drink uw wijn met een vrolijk hart’, werd ruimschoots opgevolgd…. Een aantal onvergetelijke momenten die moeilijk te verwoorden zijn, zijn op film vastgelegd. De volgende morgen waren we allemaal om half negen aan het ontbijt, om half elf aan de koffie, om half één aan het middageten en om half drie in de kerk..! Eerst inzingen, Piet Vliegenthart roerde de toetsen van het electronisch orgeltje en wat denk je, defect! Hilariteit alom. Wat nu: wel, hier volgt een pracht anekdote: één van onze supporters met technisch inzicht repareerde het orgeltje met behulp van een stukje zilverpapier van een pakje caballero…! De kerk zat bomvol met merendeels Frans sprekende oud-Nederlanders waaronder veel jongelui! Het optreden van het koor in de dienst was, ondanks de hitte die als een mistbank in het mooie, moderne kerkgebouw hing, een groot succes!

"TRANEN....."

Dominee Huyser stelde na de dienst voor om gezamenlijk de Kathedraal van Sens te gaan bezichtigen. Hij zou ook ‘even’ regelen dat we daar konden zingen…. De kerkgangers volgden het koor op de voet naar Sens. Wat er toen in die Kathedraal gebeurde werd het hoogtepunt van het weekend. Het koor ging de kerk in en enkele honderden mensen schoven geruisloos de banken in. Met Piet aan het orgel uit 1796 zong het koor a capella, "o Heer, die onze Vader zijt, daarna “O Holy night” Men luisterde ademloos en een aantal toehoorders konden hun tranen niet bedwingen… Hier in de Kathedraal van Sens, waar het geluid als een golf door de gewelven ging, bewees het van Gemerens Familiekoor dat het toen al in staat was om mensen met zingen te ontroeren. Een bezoeker in de Kathedraal zei het zo: “het is niet iedere dag dat iemand je laat voelen hoe je een innerlijke verandering je kunt ondergaan, want bij het luisteren naar dit koor dat zó wordt aangevoerd, dat het zichzelf in volmaakte harmonie overtreft, raak je heel snel in vervoering”… Wat een compliment! Na dit feestelijk schouwspel gingen we terug naar ons Landgoed waar wij weer een voortreffelijke maaltijd kregen opgediend. De avond, of liever gezegd de nacht, verliep geheel naar verwachting: feestelijk, geanimeerd, ongedwongen én turbulent… Zo zelfs dat Gerard en Alice ternauwernood konden voorkomen dat André liftend naar huis wilde gaan! De filmbeelden spreken voor zich! Diep in de nacht van de eerste op de tweede pinksterdag lag iedereen in diepe rust, misschien wel dromend zich voor te bereiden op datgene waar we eigenlijk voor gekomen waren: de Landdag. Vroeg uit de veren en buiten ontbijtend zagen we de paar honderd emigranten komen, jong en oud! Zoals op de film te zien is werd de dag “met de franse slag’ voorbereid. Een paar leuke voorbeelden? De oude cafèkapstok die als microfoonstandaard diende voor de sprekers en de op het laatste nippertje op een tractor aangevoerde stoelen. Ook hier zijn filmbeelden van…Kostelijk! Het was overigens een mooie ochtend waar het koor, indrukwekkend begeleidt door Piet op de piano en Hans op drums, perfect zong. Na de toegift was het ineens voorbij…

Er volgde een ontroerend afscheid. Een afscheid waar óók een herinnering werd geboren...! De dominee sprak en de voorzitter van het koor sprak. Boer Tilma bedankt met de volgende woorden; “Vrienden van het koor, onze dank dat jullie hier waren en voor uw aangename sfeer. Voor het gevoel dat u bij ons achterliet, dat vriendschap en gemeenschap dingen zijn die niet aan tijd en plaats gebonden zijn”… Er werd gedankt met de woorden: "Dank U Heer voor elk geluk, voor de heldere kleuren, dank U voor muziek.."! We moesten de bus in, of we wilden of niet. Wij vertrokken, maar de bus had nauwelijks honderd meter stapvoets gereden, met naast ons ‘de fans’ of we stapten weer uit om nog een keer een afscheidslied te zingen. Daarna vertrokken wij, met de zuiderzon hoog aan de hemel! Nagezwaaid door een uitbundig publiek!

“NAAR HUIS”.

Tevreden, maar gelaten en diep onder de indruk van alles wat we die paar dagen beleefd hadden tuften we in de regen huiswaarts. Het volgende verhaal is geen scenario van een spannende film maar een ‘live verslag’ van een historische gebeurtenis. We zijn iets voorbij Parijs als Henk van Bijnen zegt; “Ik ruik wat”. Zijn vrouw Annie vult aan met “dat is rubber”! “Er brandt wat” roept iemand! “Ik zie rook” klinkt het voorin de bus. Gerrit wordt wit om de neus, doet zijn landingsgestel uit en zet keurig het smeulende voertuig op de vluchtstrook. Hij trekt de motorkap open voorin de bus en ziet een beginnende brand van het isolatiemateriaal onder de kap Hij vraagt op kalme toon of iedereen even uit wil stappen… Met zes gedienstige handen wordt de kap door de smalle uitgang naar buiten gebracht. Er is alleen een dweil beschikbaar en Gerrit haalt deze door een plas water en begint te ‘blussen’ door hem boven de kap uit te wringen… geen effect! Dan wordt er van de letterlijk hoge nood een deugd gemaakt en beginnen een stuk of zes neven hun blaas te legen op de omgekeerde, met isolatie beklede smeulende motorkap. Binnen korte tijd kon het sein “brand meester” worden gegeven… De politie die langs kwam, kon, hoefde en wilde niets meer doen, zelfs niet aan André die uit balorigheid de achterkant van de politieauto opende, in de laadbak ging liggen en zei: “allez, richting Holland”. Hij kreeg geen prent! We zijn nog één keer gestopt bij de Belgisch-Nederlandse grens. Om over tweeën kwamen we aan op de hoek van de Duikerstraat. Terug in Rotterdam.
Ben ik nog iets vergeten? Jawel. Neef Han van der Meijde, supporter, journalist en later ook columnist van de familiekrant Pieterjans schreef in zijn eigen stijl een verslag van deze reis. Hij zegt daarin o.a.: “Wát een uitstap! Wat een sfeer. Ds. Huyser en zijn gelovigen leven daar in een paradijs, in een land van melk en honing. Er bestaan nog Hollanders die het leven, zij het kwekkend over elkaar, met elkaar leven en hun zorgen voor een paar uur vergeten. Eén zijn, niet alleen familie maar ook vrienden zijn”! Met deze mooie slotzin zeg ik:

WORDT VERVOLGD.

“MEESTERS VAN HET VAK”

“Wie geniet van zijn herinneringen leeft 2 keer”…. Een mooi en waar gezegde! Sommige dingen in het leven blijven je altijd bij. Mijmerend over die eerste jaren repeteren in de Salvatorkerk in Rotterdam staat ‘dat hondje van koster Quist’ mij nog altijd helder voor ogen. Zodra ik op woensdagavond de klink van de kerkdeur maar aanraakte, stormde dat ‘kreng’ vanuit de keuken op mij af met z’n baasje achter hem aan, die altijd weer riep: “koest maar, goed volk….”! In het najaar van 1969 leek ik verlost te worden van deze keffer toen tijdens een repetitie een aantal ‘keffertjes’ op het koor een voorstel deden om uit te zien naar een andere repetitieruimte. “Niet doen, want dit ligt lekker centraal”, besluit het koor! Wat tegelijkertijd besloten wordt, dat is om in het vervolg de ‘theorielessen in notenschrift’ maar te latenvervallen omdat (en ik citeer weer letterlijk): “dit wel leerzaam blijkt te zijn maar men het toch als zonde van de tijd beschouwd en liever beginnen met een stevig loflied als inzinger”. Vaak werd dat bijvoorbeeld ook een “Lang zullen we leven…” als er iemand van de koorleden jarig was!
Inmiddels waren wij begonnen met het instuderen van nieuw repertoire van de twee meesters van het ‘nieuwe’ lied , Wim Hardenbol en mr. Jan van Haeringen! Mijn vriend Wim, die mij inmiddels had gebombardeerd tot 2e dirigent van zijn mannenkoor, schudde de nieuwe nummers kennelijk zo uit de mouw. Prachtige teksten en muziek van de hand van dit ‘gouden duo’ vonden hun weg naar bijvoorbeeld het IJE koor uit Rotterdam. Het waren nummers met een aparte sound zoals: Dit is de wereld.. Wat geeft het.. en, Denk dan aan ons Heer.., om er maar een paar te noemen.

Alsof het zo moest zijn deed zich er een bijzondere gelegenheid voor om dit mooie nieuwe repertoire aan tekstschrijver van Haeringen te laten horen. Wij kregen een uitnodiging voor 11 oktober 1969 om te zingen in Loosduinen en hebben voor dit optreden mr. van Haeringen uitgenodigd om naar ons te komen luisteren.
En jawel, Jan kwam! Het werd een pracht avond. Een paar dagen later kreeg ik als reactie; “Hartelijk gefeliciteerd met het succes van uw optreden in Loosduinen. Mijn complimenten voor de wijze waarop het geheel ten gehore werd gebracht en nogmaals hartelijk dank voor de uitnodiging. Hierbij nog een lied dat misschien als familiezang kan worden gebruikt”…. Bijzonderheid op deze avond was het feit dat wij voor het eerst hulp kregen van Hans van Weelden, een bevriende slagwerker die in verband met ‘het ontslag’ van de drummer van de marinierskapel onze gelederen kwam versterken! Overigens was dit het eerste optreden van ons waarvoor betaald moest worden!

EEN NEVENFUNCTIE….
Een veel gebezigde uitdrukking is: “van je familie moet je het hebben”… Behalve dat een predikant dit gezegde koos als thema voor zijn preek tijdens ons optreden, komen uitspraken over familiebanden regelmatig voor in de bijbel! Vooral in de spreuken van Salomo (mijn favoriete bijbelboek) kom je spreuken tegen die verband houden met ‘familie’. Vooral het gezin is daarin de plaats voor overdracht aan kennis! Bijvoorbeeld: “ zonen, luister naar de lessen van je vader, streef naar wijsheid en zoek naar kennis…” Ook over nichten en neven wordt regelmatig gesproken. Bijvoorbeeld over Lot, de neef van Abraham, of Paulus die een neef had die hem zo ongeveer het leven redde. En dan de nichtjes van Jacob: Lea en Rachel, schoon van gestalte en schoon van uiterlijk! Dan Ester, het nichtje van Mordechai, die haar op een kritiek moment naar voren schoof bij de koning….. ! Zo heb ik óók een neef die mij jaren geleden naar voren schoof toen ik in ’69 werke- brode- en scha-loos rondliep na het stranden van mijn baan als tollenaar bij de reclassering! Op zijn voordracht werd de basis gelegd voor een ‘wereldbaan’ voor mij bij een der grootste woningcorporaties die ons land toen rijk was. Dankzij hem werd ik naast kapel- en oefenmeester van het koor , óók huismeester en dankzij deze job reeds op 57 jarige leeftijd rentmeester….. Het opnoemen van alle voordelen die deze ‘vierentwintig-uurs-baan’ mij bood ten opzichte van het van Gemerens Familiekoor voert te ver, maar zeker is dat het succes van onze club mede dankzij mijn flexibele werkgever enorm veel heeft bijgedragen aan het succes van onze zangclub, want mijn bureau had (getuige de foto…) soms veel weg van het ‘impressariaat’ van 50 zingende neven en nichten van Gemeren. Dat beken ik eerlijk, maar ik zeg er gelijk bij: “mijn dagelijkse werk leed daar absoluut niet onder! Ik ben mijn neef dan ook voor altijd dankbaar voor de aanstelling van deze letterlijke nevenfunctie…..!

“DE SINTERKLAASJURK"
Wat waren we enthousiast om het koor ‘aan te kleden’. Na het succes van ons optreden in Loosduinen besloten we op 17 oktober dat het koor tijdens een volgend optreden er “pontificaal” bij moest staan. De tijd was er rijp voor..! Wat de mannen betrof was het snel voor elkaar. “Via-via” konden we een prachtig grijs kostuum aan laten meten bij de fa. Gazan. Met alle beschikbare manschappen reden we aldus gezamenlijk op vrijdagavond 24 oktober naar de Spaansepolder in Rotterdam. Wát een feest en lol was dat: een kostuum aanmeten, we voelden ons ‘artiest’! Bij de nichtjes echter lag het iets anders… Wij hadden het geluk dat ons koorlid Atie van Gemeren eigenaresse was van “modehuis Adriënne”. Atie kon de jurken voor achtentwintig gulden in een atelier laten maken. Maar eer het zover was, was er op de repetitie een gekakel van jewelste over de stof en het model van de jurk…. Uiteindelijk konden we op een avond de stof en het model bekijken. Natuurlijk, zoveel hoofden zoveel zinnen, maar uiteindelijk was men het toch snel met elkaar eens en werd ‘eenstemmig’ besloten welk model en welke stof het zou worden. Het werd een jurk, geheel in de stijl van de bankrekening van de dirigent, rood..! Om een beeld te geven van de japon zien wij op de foto de enige kleurenopname van ‘het koor in tenue’ tijdens ons optreden van een jaar later in Frankrijk! Al snel kreeg de japon de bijnaam ‘sinterklaasjurk’ en werd al na ongeveer een jaar ingeruild voor de volgende flop: ‘het bloemetjesgordijn…’. Zou er overigens nog een (oud)koorlid zijn die dit rode jurkje nog in de garderobekast heeft hangen?


DE KONINGINNEKERK.
Een nostalgisch optreden beleefden wij op 21 december van 1969 in de Koninginnekerk in Rotterdam. Het was in deze sfeervolle kerk - gebouwd in 1907 - een ‘happening’ om daar te zingen. Wàt een akoestiek! Het koor, publiek, pianist Piet , trompettist Wim en Hans op het slagwerk genoten met volle teugen van de kathedrale klank! Helaas begon de sloper in 1971 met zijn vernietigende werk omdat dit ‘markante beeld’ van Rotterdam plaats moest maken voor een woongebouw! Ter ere en herinnering van deze kerk bijgaande foto.

Nog een onvergetelijk optreden uit deze tijd was tijdens een jeugddienst in Heerjansdam. Schitterende kerk, leuke dominee, enthousiast publiek , nieuw repertoire en de begeleiding van het koor uitgebreid met de bassist Kees Kooy. Een extra dimensie aan deze jeugddienst werd gegeven door ‘een oude bekende’ uit de Salvatorkerk in Rotterdam, organist Martin van der Does die op sublieme en meeslepende wijze op het kerkorgel de gemeentezang begeleidde.


DE JAREN ’70.
Het werd 1970. Een lid erbij en een lid eraf, maar nog steeds ruim 40 leden. Op een roerige bestuursvergadering in januari volgt er een bestuurswisseling en nemen Janny Gouw en Gert Vliegenthart diverse functies over, o.a. omdat Aat Scholts reeds is verhuisd naar Limburg. Een paniekerige stemming ontstaat wanneer Piet van Gemeren meedeelt dat een verhuizing naar ‘ver weg’ aanstaande is. Dat is een koude douche en de temperatuur daalt deze avond nog verder als penningmeester Piet Vliegenthart zegt dat er nog steeds geen geld is om de dirigent te betalen… Nóg een pijnlijke constatering door Piet is (het staat in de notulen) “dat de heren tijdens een uitvoering er op moeten letten een wit overhemd te dragen en dat de lefdoekjes op de juiste manier gedragen dienen te worden” . Het absolute nulpunt wordt bereikt als de dames er op aandringen dat er een nieuwe ‘vrolijker’ jurk moet komen omdat het huidige jurkje minder geslaagd is… vooral omdat het een 'mouwloze' jurk is!
De temperatuur gaat weer enigszins omhoog als Gerard spontaan toezegt “oude kranten te gaan verzamelen” om dit verlangen te verwenlijken! Gert Vliegenthart tenslotte stelt tijdens de rondvraag voor om ‘opstandjes’ te gaan maken voor de bassen en tenoren omdat volgens zijn broer Piet “het bij een optreden maar eens uit moet zijn om tegen de ruggen van de dames aan te kijken” wat onmiddellijk de hilarische uitspraak ontlokt dat Piet en Gert de dames liever van voren zien dan van achteren…. Genietend van deze constatering is de koortemperatuur weer snel normaal. Einde vergadering. En zó gaat dat bij het familiekoor!


FEEST…!
Op 24 maart 1970 is het zover! De tortelduifjes van Sexbierum, onze tenor Taco van Gemeren en Hennie van der Have geven elkaar het jawoord in de Verrijzeniskerk in de Rotterdamse Alexanderpolder. Een echt oecumenische trouwdienst alwaar 2 pastors, waaronder ‘de huispredikant’ van vele van Gemerens, Piet Riemersma , acte de présence geven. Bijzonder feestelijk in deze dienst was het allereerste optreden van het in ’t leven geroepen “van Gemeren kinderkoor”. Op bijgaande foto zien we van links naar rechts op de voorste rij: Henk Moerland, Gertjan Scholts, Boudewijn Scholts, Hans Bennis, Eric Strootman, Annet van Ingen, Jacqueline van Gemeren, Monique van Gemeren, Marja van Bijnen en Liesbeth Vliegenthart. Leuk dat deze foto bewaard is gebleven en ik sta ik er dan ook even bij stil dat veel van dit “jonge grut” nu de status van middelbare leeftijd hebben bereikt, al is dit ook in onze familie helaas niet aan iedereen gegeven! Overigens was dit de allereerste trouwdienst waar het van Gemerens Familiekoor samen met het kinderkoor optrad!

PRIMITIEF, MAAR HET WAS ZO LEUK…
Gezelligheid en genieten waar het kan en waar het mag. Zoals bijvoorbeeld tijdens het weekend van 13 juni 1970 bij Atie en André, die een ‘optrekje’ hadden als zomerhuisje in Melissant, écht leuk voor een weekendje weg! Onderstaande uitnodiging zegt genoeg! Dus gingen wij op die 13 juni met een groot deel van het koor naar Melissant. Het werden een paar knotsgezellige dagen. Het was schitterend weer en de avond van de 13e verliep dermate leuk dat eigenlijk niemand ‘buiten’ in een tentje wilde slapen. Dus hebben we alle beschikbare luchtbedden in de woonkamer gelegd (alsof we geëvacueerd waren) en ‘de slaapzaal’ was gereed. André echter ging liever boven op zijn eigen kamer slapen! Ook Jan en Corrie Vliegenthart waren van de partij en Jan lag aan in een hoek van de kamer. Op een gegeven moment vroeg Jan om een glaasje water, dus degene die bij de kraan lag tapte een glas water en vroeg deze even aan hem door te geven, maar eer het glas bij Jan was nam iedereen een slokje, en Jan kreeg een leeg glas…. Zo ging dat een keer of vijf. Wat hadden we een lol, zodanig dat op een gegeven moment André en Atie samen weer op de trap zaten: “want het is hier veel gezelliger dan boven”, aldus André. In de wel zeer kleine uurtjes sliep alles. Niet verwonderlijk dat we het die zondagmorgen versliepen. Maar wat gebeurde er: rond koffietijd zaten we met de hele club buiten op het terras en kwam het gesprek op ons geloofsleven! Er ontstond ter plaatse een zinvolle, onderhoudende, heftige, maar gezellige discussie tussen ‘ gelovigen en twijfelaars’… Zo boeiend, dat de enige ouderling onder ons zich liet ontvallen: “een kerkdienst met een preek kan hier niet tegenop ….” ! Het was een weekend met gouden uren!

Op naar het volgende hoofdstuk: een speciale kerstaflevering …!

WORDT VERVOLGD!

“DE WATERPUT….”

Zondagochtend 31 augustus 1969. Prachtig weer en de opkomende zon werpt een nevelig licht over het vredig Friese landschap. Om zeven uur die morgen zit op de waterput van een eeuwenoude boerderij in Sexbierum oom Koen van Gemeren te mijmeren en begint op zijn gemak een shaggie te draaien. Dit weekend is hij namelijk onze speciale gast! Zelf had ik die nacht weinig geslapen en liep al vroeg te ijsberen rond de waterput.

“Slaapt al dat gespuis nog”? vroeg oom Koen en hij vervolgde in onvervalst Rotterdams: “Is het een goeie of kwaaie ‘herder’ waarvoor het koor straks moet opdraven”? Geen idee, antwoordde ik. “En heb je vannacht de bokken van de schapen gescheiden kunnen houden” vroeg Koen vervolgens met een vermakelijke glimlach op zijn gezicht…!

Bovenstaande dialoog zou een scène kunnen zijn uit de film

“Het eerste weekend uit met het van Gemerens Familiekoor”. Ik kletste nog even door met oom Koen. Muziek maken was zijn grote passie en hij kwam weer terug op het fantastische concert tijdens zijn “Gouden Bruiloft”. Hij was verrast, zo vertelde hij, dat niet alleen het koor, maar ook zijn neef Piet van Gemeren op de piano en Arthur Mersel, zijn leerling hoboïst, zo schitterend het Hoboconcert van Joseph Haydn hadden gespeeld. Hij was daar blijvend van onder de indruk en bijzonder trots op! Onlangs vond ik tot mijn grote verrassing na 40 jaar een bandopname van o.a. dit concert. Heel toevallig haalde ik hem ‘onder het stof der jaren’ vandaan en als hommage aan Koen laat ik een paar fragmenten horen van dit binnenkort te verschijnen CD-tje van deze ‘versleten’ bandopnamen…!

EEN ENERVEREND 1969.

Om bovenstaand verhaal compleet te maken ga ik eerst terug naar januari van dit gedenkwaardige jaar. Voor het van Gemerens Familiekoor het begin van een enerverend 1969. Hoewel het ledental stijgt zijn er toch grote zorgen! Financiële zorgen. De uitgaven aan zaalhuur, aanschaf muziek, koormappen enz. rijst de pan uit. Zo zelfs dat het salaris voor de dirigent er bij in schiet… De fl. 2,50 die ieder koorlid betaalt is niet toereikend en mede omdat er vaak meerdere personen uit één gezin lid zijn kan er niet meer gevraagd worden. Onze penningmeester Piet Vliegenthart, die inmiddels de functie van schatbewaarder heeft overgenomen van Greetje, ziet het helemáál somber in en stelt tijdens een met spoed belegde vergadering “dat wij zonder de steun van onze familie financieel op de klippen zullen lopen….”! Doortastend als Alice toen al was oppert zij het idee een brief te sturen aan de ganse familie met als motto: Steunt financieel ons koor! En inderdaad, deze brief ging de deur uit en deed wonderen! Donateurs, met oom Koen van Gemeren voorop, meldden zich aan met bedragen tussen de vijf en veertig gulden per jaar! Verder werd het koperkwartet van de marinierskapel - op Wim Hardenbol na - teruggestuurd naar de kazerne en de eerste financiële crisis was bezworen. De dirigent kon dus eindelijk beginnen met het innen van zijn salaris…. Inmiddels stromen de aanvragen om op te treden binnen. Waar de profeet in eigen vaderland meestal niet gewaardeerd wordt was het wel anders in de Alexanderpolder waar de dirigent zijn domicilie heeft, want wederom komt er een uitnodiging (de derde binnen een jaar) voor een optreden in de Verrijzeniskerk!

“EEN BAKEN IN ONS WISSELEND BESTAAN…”

Verdere uitnodigingen dat jaar kwamen van de Credokerk, Salvatorkerk en de Koninginnekerk uit Rotterdam. Voorts uit Apeldoorn, Loosduinen en Heerjansdam. Een leuk ‘weetje’ is het verzoek van ”De Gemengde Zangvereniging ZEELANDIA” uit Rotterdam om ons met het gehele van Gemerenkoor bij hun aan te sluiten i.v.m. het optreden tijdens een 5-koren concert in de Rotterdamse Doelen. Hier zijn we dus niet op ingegaan. Van lieverlee kregen we meer en meer bekendheid en waardering voor onze optredens. Inmiddels hadden we zo’n 44 leden. De repetities waren ook toen al oergezellig. Voor ons allemaal betekende die repetitie ‘een baken in ons wisselend bestaan’. Je keek uit naar de woensdagavond. Het ‘eruit’ zijn, de sfeer, de gezelligheid, de verbondenheid en vooral de pauze met koffie en een drankje: een soort familie instuif… Het was allemaal onbetaalbaar.

In de muziek, de woorden met bijbehorende melodieën die wij zongen, weerspiegelde zich ons geloofsleven. Wij brachten vol overgave de nummers en dit kwam ‘over’ bij het publiek. Iemand zei eens: “zingen is dubbel bidden”. Zo beleefde het grootste deel van ons koor het zingen, hoewel het voor een aantal onder ons ook wel ‘religieus entertainment’ was…! Hoewel het succes ons niet naar het hoofd steeg gingen er in april van dat jaar ineens stemmen op om ‘koorkleding’ in de vorm van toga’s of andere uniforme kleding aan te schaffen. We zullen later zien dat dit idee ontaarde in een klucht! In ieder geval besloten we dat ‘de donateurspot’ die inmiddels op gang gekomen was, apart zou worden gehouden als kledingfonds…

SEXBIERUM…….

Dan is het 21 juli en begint het verhaal van het koorweekend wanneer de koorleden Alice, Lenie, Piet en Geertje op zaterdag 21 juli om 7 uur vertrekken naar dit idyllisch Friese plaatsje om het weekend voor te bereiden. Naar een idee van Piet Vliegenthart besloten we namelijk dat het leuk zou zijn om in dit mooie plaatsje, op voorstel van kennissen van Piet en Geertje , een koorweekend door te brengen en daar dan ‘s zondag op te treden in het gereformeerde kerkje…! Het leek ons verstandig vooraf poolshoogte te nemen van de toestanden daar en dus gingen ‘de verspieders’ op weg naar de noordpool…! Zeer enthousiast keren zij terug en Alice schrijft daarna aan het koor: “Om precies te omschrijven wát we daar gevonden hebben en hoe leuk het daar is zou ik vier vellen papier nodig hebben. Wij nodigen jullie dan ook uit om op zaterdag 30 augustus in de auto te stappen voor een 2-daagse vakantie in een omgeving van bos, zee en het prachtige Friese landschap. Wij slapen in een ruim 300 jaar oude boerderij. Beschikbaar zijn 3 bedsteden (voor de meest romantische onder ons…) en een aantal gewone bedden. Ieder die in het bezit is van een luchtbed en slaapzak deze graag meenemen voor de meest sportieve leden die in de hooischuur moeten slapen…”! Wat echter niet als slaapplaats in Alice haar verslag stond vermeld was ‘een heuse hooiberg….’

DE JAREN ZESTIG…..!

Aldus reden we 41 jaar geleden op zaterdag 30 augustus naar Sexbierum. We hadden afgesproken dat onze ‘aanhang’ mee mocht, echter geen kinderen. Wij kwamen daar aan met zo’n 55 neven en nichten plus oom Koen. Ons eerste probleem was het inkwartieren; hoe delen we de slaapplaatsen in want veel ‘stellen’ waren nog in hun verkeringstijd… en ineens denk ik nu aan de anekdote van ‘de lepeltjes’ uit een vorig hoofdstuk! Veertig jaar geleden namelijk zouden onze ouders ‘geen oog dicht doen’ bij de gedachte dat hun zoon of dochter in de verleiding zou komen om in de nachtelijke uren ‘haasje over’ te gaan spelen. Toen was het nog; ieder in je eigen bed tijdens je verkeringstijd…!

Een hooischuur, drie bedsteden en enkele gewone bedden. Daar moesten we alles in kwijt. Ik zag tijdens de indeling hier en daar al glunderende gezichten en dacht ineens aan de woorden van mijn moeder die het mooie boek ‘Hooglied’ nogal eens aanhaalde als waarschuwing wanneer er een ‘delicaat’ onderwerp aan de orde kwam: “Liefde is als een vlammend vuur, een laaiende vlam, jaag haar niet op….” De kans was natuurlijk groot dat er toch een aantal jongelui onderzoek zouden gaan doen naar hetgeen in dit prachtige boek vol liefdesgedichten staat beschreven….!

Het tweede probleem was de dominee van Sexbierum. Die liep nou niet bepaald over van enthousiasme dat we kwamen zingen. De kerkenraad namelijk vergaderde schaars in de vakantietijd en daarom kon het voorstel betreffende ons optreden niet behandeld worden. Dus schreef dominee ons betreffende onze komst en deed dat met de volgende woorden: “ik schrijf u op eigen gezag dat het toch wel goed is dat u komt, maar het zingen moet vóór de dienst en na de dienst plaats vinden èn zonder drumstel in de kerk. Ook speelt onze organist gewoon tijdens de dienst. Dan staat er dunkt me niets in de weg om die zondag een zestal liederen te brengen…”! Naar de woorden van oom Koen was de dominee misschien geen kwaaie herder, maar in mijn ogen wel een kwaai voorstel!

MEM, WAT SULLEN WE ITEN…

Na aankomst gingen we Sexbierum ‘verkennen’. Een leuk plaatsje waar de mensen hun ogen uitkeken naar de invasie van het familiekoor. Wat hadden we een pret en wat mij altijd bij zal blijven is de volgende smakelijke anekdote:
De broertjes Piet en André van Gemeren waren beide van de partij. Tijdens de wandeling door het dorp gingen we zo’n ouderwets snoepwinkeltje binnen. We stonden daar met een man of vijf van het koor. Een Friese deerne stond achter de toonbank. Piet kocht er een rolletje pepermunt (kerkbrood) en terwijl hij afrekende liet André heimelijk een paar repen chocola in de zak van Piet glijden… Terwijl Piet de winkel uitliep zei André tegen de verkoopster: “mevrouw, deze meneer steekt zojuist een paar repen chocola in zijn zak”….. Piet wist niet hoe hij het had en verschoot van kleur! Met de moed der wanhoop wist hij uit te leggen dat zijn broertje hem een loer probeerde te draaien en lag de repen chocola keurig terug op de toonbank…..

Teruggekomen bij de boerderij werd het etenstijd. We werden welkom geheten door onze gastvrouw Marijke. Onvergetelijk was het Friese liedje dat we verplicht tijdens het diner moesten instuderen; “Mem, wat sullen we iten”. Wat een feest… De avond verliep zoals we hoopten; een en al gezelligheid tot in de late uurtjes. Maar, zoals altijd was er een tiet van komen en een tiet van gaan…. Een aantal neven en nichten volgde deze raad op en voegde de daad bij het woord en gingen letterlijk op tiet in de slaapzak…. Ik beken, we waren het overzicht van de slaapindeling vanwege de duisternis totaal kwijt en konden moeilijk traceren wie waar en wie bij wie sliep. Nee, namen noemen we niet maar één stel konden we niet traceren en het was zoeken naar een speld in die hooiberg….. Maar dat was mijn Tacook niet….!

Dan zijn we weer terug waar het verhaal over Sexbierum begon, bij de waterput op zondagmorgen. Van de dienst en ons optreden herinneren wij ons niet veel meer. In de loop van de dag zouden we huiswaarts keren maar eer het zover was werd er nog gediscussieerd om gezamenlijk onderweg wat te eten. Het was in de jaren zestig niet gebruikelijk en voor veel leden toch een heikel punt, om op zondag in een restaurant te gaan eten. Meegaand als wij waren besloten we toch, na overleg met een aantal wijze mannen en vrouwen, onze schroom te overwinnen en gezamenlijk de maaltijd te gebruiken in het restaurant dat we zien op bijgaande foto’s. Uiteraard hadden we begrip voor onze penningmeester die uitsluitend mee wilde eten indien hij op maandag de rekening van de maaltijd zou kunnen betalen..! Geen probleem! Overigens weet ik niet meer wie er twee maaltijden voorschoot.

Het eerste koorweekend zat er op! We konden terugzien op een paar fantastische dagen. Iedereen die er bij was besefte het voorrecht om dit mee te mogen maken! Het volgende avontuur diende zich al weer aan; ons allereerste tv optreden….

WORDT VERVOLGD.